Οικολόγοι Πράσινοι , το δίλημμα της ταυτότητας

Το οικολογικά κόμματα  βιώνουν μία κρίση  πολιτικής ταυτότητας ως προς την θέση τους απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που φέρνει η παγκοσμιοποίηση και η κρίση της σύγχρονης Εργασίας.  Βιώνουν ξανά το δίλημμα, πόσο αριστερά είναι ή πρέπει να είναι. Αν και το δίλημμα  αυτό το βλέπουν  περισσότερο τα μέλη τους και λιγότερο το  μεγάλο μέρος των  νέων  ψηφοφόρων  τους, η  απάντηση που δίνει το     σύνθημα  του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος  ότι είμαστε μπροστά αλλά ούτε αριστερά ούτε δεξιά, φαίνεται ότι δεν αντιμετωπίζει άμεσα   την  αμηχανία των περισσότερων πολιτικών στελεχών της οικολογίας. Η αμηχανία αυτή έχει κατ αρχάς μία ιστορική εξήγηση. Είναι αλήθεια ότι τα πράσινα κόμματα γεννήθηκαν εν μέρει από μετασχηματισμούς,  δανεισμούς και μετακινήσεις στελεχών από τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες της αριστεράς και αυτές οι ιστορικές ρίζες δεν ξεχνιούνται εύκολα. Αποκρύβουν μάλιστα συχνά την αλήθεια ότι σε  πολλές   περιπτώσεις το οικολογικό κίνημα μεγάλωσε κυρίως  μέσα    από την πολιτικοποίηση νέων ατόμων που μπήκαν στον πολιτικό αγώνα με κύριο και αποκλειστικό  κριτήριο και ενδιαφέρον  για την Οικολογία. Δηλαδή με αναφορές σε  αυτή  την κολυμπήθρα  των   πολύ σημαντικών  συγκεκριμένων οικολογικών  αγώνων  αλλά και  των   ρομαντικών  και μη  ιδεών για την φύση,  τη κοινωνία και για νέους τρόπους ζωης.  Από τη  δεκαετία του 80 μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλές και διαφορετικές περίοδοι όπου το οικολογικό κίνημα παλινδρόμησε ανάμεσα στα  παλαιά προβλήματα της οικολογικής  πολιτικής  και τα νέα προβλήματα που έθεσε με επιτακτικό τρόπο η   περιβαλλοντική και κλιματική αλλαγή,  φτάνοντας  έτσι  μέχρι τη σημερινή περίοδο στην οποία η οικολογία έγινε κοινός τόπος συνάντησης της πολιτικής επικοινωνίας όλων των κομμάτων αλλά και της επιχειρηματικής εικόνας των πολυεθνικών  επιχειρήσεων.  Το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων   θέλει να  δείχνει  οικολογικές ευαισθησίες κάτι που κάνει συχνά  αδύνατο να ξεχωρίσεις το πραγματικό πολιτικό  ενδιαφέρον από το πολιτικό – οικολογικό θέαμα.  Με τον ίδιο τρόπο την  οικολογία και τα οικολογικά κινήματα επικαλούνται βέβαια και τα αριστερά κόμματα  που  ταυτόχρονα μαζί με τα κατεστημένα  συντεχνιακά και επαγγελματικά συμφέροντα στους κλάδους των μεταφορών, της ενέργειας,  της εκπαίδευσης και όχι μόνο  δημιουργούν  υπόγειες και  πρόσκαιρες αντι – οικολογικές συμμαχίες με πολλές  μεγάλες επιχειρήσεις και  κυβερνήσεις. Δεν έχει καμία σημασία αν  στην πολιτική τους επικοινωνία δείχνουν  ακραιφνείς οικολόγοι, στην πραγματικότητα είναι δεσμευμένοι χειροπόδαρα από την ‘παραδοσιακή’  πολιτική τους πελατεία.  Σε αυτό το σημείο το μεγάλο πρόβλημα  μιας πραγματικής  οικολογικής πολιτικής φαίνεται να  είναι  περισσότερο  η  ανάδυση και ισχυροποίηση  των οικολογικών κομμάτων  με πραγματικές προτάσεις χειραφέτησης   από τα παλιά διλήμματα και οι οποίες δεν θα υποτάσσονται στο φαντασμαγορικό θέαμα και τις επικοινωνιακές τεχνικές αλλά θα δείχνουν τον δρόμο για δράση και συγκεκριμένο  οικολογικό αγώνα μέσα στην καθημερινότητα του πολίτη. Σε αυτόν προσβλέπουν και οι νέοι που στρέφονται προς την οικολογία και οι οποίοι  απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο   από τη δεξιά και τη παραδοσιακή  αριστερή πολιτική.

 

Σωτήρης Χτούρης, Καθηγητής Κοινωνιολογίας

Μέλος των  Οικολόγων Πράσινων

Advertisements

~ by chtouris on October 4, 2008.

 
%d bloggers like this: