The theory of Krugman and the unequal exchange ?

Οι παραδοσιακές θεωρίες για τις εμπορικές σχέσεις  ξεκινούν  με την υπόθεση ότι σε αυτές συμμετέχουν χώρες με διαφορετικά είδη προϊόντων. Για  παράδειγμα από την μία χώρα εξάγονται βιομηχανικά αγαθά  και από την άλλη αγροτικά προϊόντα.  Η θεωρία του Krugman   διευκρινίζει αντίθετα,   ότι  το παγκόσμιο εμπόριο στην πραγματικότητα καθορίζεται  από τις χώρες που όχι μόνο έχουν παρόμοιες συνθήκες παραγωγής, αλλά κυρίως κάνουν εμπόριο μεταξύ τους και μάλιστα  με παρόμοια προϊόντα. Αυτό το είδος εμπορίου επιτρέπει, σύμφωνα με τον Krugman, την εξειδίκευση και την παραγωγή μεγάλης κλίμακας  που  οδηγούν με την σειρά τους  στις χαμηλότερες τιμές και σε  μια μεγαλύτερη ποικιλομορφία των προϊόντων. Η θεωρία αυτή φαίνεται ότι προσφέρει   σημαντικές ερμηνείες για το εμπόριο ανάμεσα στις βιομηχανικές χώρες, αφήνει όμως  απέξω τα  φαινόμενα της ‘λεγόμενης’ άνισης ανταλλαγής  σύμφωνα με την οποία  συναλλάσσεται ό Τρίτος Κόσμος με τις οικονομικά ισχυρές  και αναπτυγμένες χώρες.   Σύμφωνα με αυτή  τη θεωρία, η εργασία που προσφέρει ο εργάτης της γης στην Αφρική και Ασία είναι πολλαπλάσια από την εργασία που είναι ενσωματωμένη στα προϊόντα του βιομηχανικού κόσμου  και τα οποία ανταλλάσσονται με την  ίδια τιμή. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ανταλλαγή αγροτικών και τεχνολογικά προηγμένων προϊόντων.  Η παγκόσμια κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η κρίση του παγκόσμιου εμπορίου   που ακολουθεί, φαίνεται ότι ίσως  θα  ξαναφέρει με κάποιο τρόπο θεωρίες για την αξία και την δίκαια ανταλλαγή   στο προσκήνιο της πολιτικής και των   διεθνών σχέσεων, θέτοντας  ξανά το πρόβλημα της οικονομικής δικαιοσύνης. Ειδικότερα τώρα, που είναι ξεκάθαρο ότι τα οικονομικά πλεονεκτήματα των βιομηχανικών κρατών προέρχονται  κυρίως από την  μακρόχρονη ληστρική εκμετάλλευση του τρίτου κόσμου αλλά  και των  φυσικών πόρων. Το δίκαιο εμπόριο θα πρέπει να επιτρέψει να δοθούν πλεονεκτήματα και κάποια μορφής εξισωτική βοήθεια    στους παραγωγούς και σε αυτούς που παράγουν με αειφόρο τρόπο. Με αυτό τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί βέβαια  ως ένα βαθμό -προσωρινά βέβαια – το πρόβλημα της πείνας και  αυτό της οικονομικής μετανάστευσης. Προς αυτή την κατεύθυνση φαίνεται ότι μπορεί να οδηγηθεί μία νέα πολιτική για το παγκόσμιο εμπόριο και την οικονομική ανάπτυξη υποστηριζόμενη  κυρίως από τις προοδευτικές  δυνάμεις της οικολογίας και όχι προς την υποκριτική εξωτερική οικονομική βοήθεια και την  φιλανθρωπία  προς τον Τρίτο Κόσμο.

 

 

Advertisements

~ by chtouris on October 14, 2008.

 
%d bloggers like this: