Ενάντια στον ελληνικό σιωπηλό φασισμό – Αλέξη σε ευχαριστώ -Against Greek Silent Fascism. Alexis thank you

Ενάντια στον ελληνικό σιωπηλό φασισμό – Αλέξη σε ευχαριστώ
Against Greek Silent Fascism. Alexis thank you

Ορισμένες φορές είναι αναγκαία ορισμένα τραγικά γεγονότα για να ανακαλύψουμε την αλήθεια ορισμένων πραγμάτων. Αυτά τα γεγονότα αποτελούν τον διατρητικό εργαλείο που σπάει την σκληρή κρούστα της καθημερινότητας και επιτρέπουν να ξεχυθεί σαν καυτό μάγμα το υλικό που βράζει κάτω από την απαθή επιφάνεια. Σχεδόν σε μία κατάσταση έκπληξης είδαμε αυτό που περιμέναμε τόσο καιρό, νέοι άνθρωποι αλλά και άλλοι ‘κολασμένοι’ να ξεχύνονται για να συμμετάσχουν σε μία εορτή καταστροφών, φωτισμένη από πανηγυρικές φωτιές και κρότους θραύσης των γυάλινων τοίχων που σηκώθηκαν γύρω τους χωρίς να το καταλάβουν. ίσως τότε παλιά, ακόμα και πριν γεννηθούν. Εντοιχισμένοι στο απαστράπτον τοπίο, δεν είχαν άλλο δρόμο εξόδου παρά μόνο περνώντας μέσα από τη διάφανη επιφάνεια του γυαλιού, μετά από σκληρή κρούση επάνω του των εργαλείων που χρησιμοποιούν στα στρατόπεδα οι κολασμένο, μία βαριοπούλα για να σπάσουν μονότονα ώρα ώρα, μέρα με την ημέρα τους βράχους της τιμωρίας τους. Σκληρή και επίπονη εργασία για πολλές ώρες και μέρες κάτω από τα έκπληκτα μάτια των ηγεμόνων και των ταραγμένων υπηρετών τους, επαναλήφθηκε σε όλα τα σημεία της επικράτειας και κάτω από συνθήκες που δεν επέτρεπαν καμία στιγμή σχόλης και ατομικής αναζωογόνησης. Ένας παροξυσμός ανελέητης δημιουργικής επανάληψης που δεν άφηνε κανένα σημάδι νοήματος, αλλά έμενε προσκολλημένος στην ίδια την πράξη: την έβλεπες εκεί να συμβαίνει απογυμνωμένη από στόχους και επιθυμίες. Τα μαύρα ρούχα, η κουκούλα, τα αθλητικά παπούτσια, το μαντήλι γύρω από τον λαιμό ήταν η στολή της ενότητας σε κάτι που κανείς από αυτούς που συμμετείχαν δεν ήξερε να τον ονομάσει με μία μόνο λέξη, εξέγερση, τιμωρία.. Μόνο βρισιές και κραυγές έδειχναν θυμό και φόβο ταυτόχρονα, απευθυνόταν σε κάτι τρίτο ίσως ανύπαρκτο. Θα μπορούσαν να ήταν και μόνοι τους μπρος στους φακούς της τηλεόρασης. Μόνο που η εξουσία είχε δηλώσει την υποχρέωσή της να παρατάξει πράσινα ανδρείκελα που θα υποδεχόταν το μίσος σαν δοχεία περισυλλογής, έτοιμα να αποδείξουν την μεγαλοθυμία της. Έδειχνε έτσι άφοβη, έτοιμη ακόμα και να θυσιάσει τους φύλακές της για χάρη του κοινού καλού, να προστατεύσει τη ζωή μετά τη θυσία. Εξάλλου η σιωπή είναι το δυνατό της σημείο. Με τη σιωπηλή ανοχή συσσώρευσε νόμους και κανόνες, επέβαλε καθήκοντα και υποχρεώσεις, χιλιάδες σελίδες επαναληπτικής απαγγελίας άχρηστων λέξεων, αξιωμάτων και αρχαίων ρητών. Η σιωπή, που ακολούθησε την τελετή της περιφοράς του άψυχου σώματος, ήταν και η τελευταία της ελπίδα για να διατηρήσει ένα ελάχιστο τμήμα από τα θρυμματισμένα ηθικά της δικαιώματα. Ο πόνος της θυσίας και η υπερηφάνεια του ηττημένου, αφήνει συχνά περιθώρια στον πραγματικό φονιά να κρυφτεί πίσω από την κολακεία της παρηγοριάς, την συμπόνια των αδίστακτων λόγων, στεφανωμένη με την επιθυμία του ενός λεπτού σιγή των αμνών, αυτή που θα επιβάλλει πάλι την γενική ανοχή. Όμως σε αυτό το μικρό ρήγμα του χρόνου, αυτοί οι νεαροί δανείστηκαν κάτι από τη λυτρωτική λύσσα των αδέσποτων σκύλων, αυτών που έμειναν παρόντες σε όλα τα γεγονότα ως οι τελευταίοι απελεύθεροι θεατές της πόλης. Φόρεσαν νέα κλεμμένα γυαλιά και φρέσκα μοντέρνα ρούχα, Φωτίστηκαν ξαφνικά γιατί είδαν τον κόσμο μέσα από την οπτική των κλεμμένων, όπως τους έβλεπαν τόσο καιρό οι άλλοι μέσα από τα μαύρα κρατικά αυτοκίνητα, τις τελετές της φιλανθρωπίας, τα ταμεία των ιερών των κομμάτων, τις έδρες διδασκαλίες και τα κενά τους προγράμματα. Απρόσκλητοι επισκέπτες τώρα στους ναούς της αλλοτρίωσης και της απάτης κατάλαβαν ότι πρέπει να κάψουν τις χιλιάδες σελίδες της γνώσης που τους εξαναγκάζουν σε αυτό τον σιωπηλό φασισμό. Με αυτές τις φωτιές σκοπεύουν να φωτίσουν την κατήφορο διάβαση που πρέπει να αποφύγουν προς τις Νεκροπόλεις της Γνώσης. Να δείξουν ότι έρχεται το τέλος της Εποχής της, να πάρουν επιτέλους τον άλλο δρόμο. Ελπίζω όχι μακριά μας, αλλά όσο πιο κοντά γίνεται, χωρίς να ντυθούν ξανά τον καρναβαλισμό της εξέγερσης αλλά να βρουν τα λόγια που θα αναγκάσουν των σιωπηλό φασισμό να το βουλώσει πραγματικά. Να διαλυθεί για πάντα μαζί με τους Πατρώνους, τους Ιερείς και τους Δασκάλους του. Να μας αδειάσει επιτέλους τη γωνία.
Μικρέ Αλέξη που έγινες Μεγάλος στα λίγα χιλιοστά του χρόνου που έτρεξε η σφαίρα να σε βρει, πήρες τον δρόμο να συναντήσεις τον άλλο Αλέκο τον Παναγούλη, είστε τώρα μαζί σε ένα εικόνισμα λυτρωτικό και θαυματουργό. Αυτό που αποκαλύπτει χωρίς έλεος την αλήθεια, αυτό που κάνει τους σιωπηλούς φασίστες, τους μπάτσους να πυροβολούν μόλις ακούσουν το όνομα τους, τους εμπόρους να πετούν την ψεύτική λαμπερή πραμάτεια τους, τους δασκάλους να αφήνουν τους άλλους να μιλήσουν,τους δικαστές να σκεφτούν, τους πολιτικούς να χάνουν τον ήχο τους. Αυτό το εικόνισμα που σέρνει τους φονιάδες και τους υπερασπιστές του σιωπηλού φασισμού στην κόλαση της ανείπωτης συγνώμης, στον φόβο του ίδιου τους του εαυτού και στην περιφρόνηση. Αυτό το εικόνισμα που δείχνει, ότι μετά από τόσα χρόνια, τόσα λόγια και τόσο κόπο το μόνο που φτιάξαμε είναι ένα σύστημα υποταγής και βολέματος. Μόνο ένας μεγάλος πόνος σε κάνει να ξυπνήσεις, αλλά Τώρα .. τι θα κάνουμε ;

Σωτήρης Χτούρης

Για μια άλλη συμμετοχή στα κοινά πράγματα της ζωής μας. Δώσε τη δικιά σου γνώση και αίσθηση για την κατάσταση. Μόνο μια συμμετοχική έκφραση όλων μας θα πλησιάσει την αλήθεια.

Advertisements

~ by chtouris on December 12, 2008.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: