Ο φόνος ως συνολική κοινωνική απαξίωση.

Όλοι οι έλληνες αλλά περισσότερο όλοι όσοι θέλουμε να λέμε ότι έχουμε μία ενεργή πολιτική συνείδηση και δράση, αισθανθήκαμε μία λύπη έναν αποτροπιασμό για το φόνο των τριών νέων στη διαδήλωση της Αθήνας την Τετάρτη 5 Μαΐου 2010. Αλλά κυρίως αισθανθήκαμε και κάτι άλλο μία αίσθηση εσωτερικής απαξίωσης, σαν κάποιος να μας είχε αφαιρέσει από μία εσωτερική τσέπη, κάτι που κρύβαμε καλά και το οποίο θεωρούσαμε αναπαλλοτρίωτο από κάθε μέτρο, από κάθε περικοπή μισθών, από κάθε επέμβαση των αγορών και του ΔΝΤ. Μαζί με τα παιδιά αυτά πέταξε μακριά μας κάτι που θεωρούσαμε ένα αστείρευτο προσωπικό και συλλογικό μας κεφάλαιο και το οποίο πιστεύαμε ότι θα μας κρατήσει ζωντανούς ότι και να συμβεί. Εξάλλου πολύ από εμάς ανήκουν σε μία γενιά που αγάπησαν τη φτώχεια, ως ανεμελιά, ως μία ελευθερία, ως μία πόρτα που σου ανοίγει το μεγάλο κόσμο και όχι ως κάτι που σε περιορίζει. Ο λυσσαλέος αγώνας να συντηρήσουμε τώρα τη ζωή με δανεικά, την ανόητη κατανάλωση, και τη σπατάλη κάθε ωραίου γύρω μας, τις παραλίες, τα νησιά, τα δάση μας, δείχνει πόσο απομακρυνθήκαμε από τον εαυτό μας και πόσο εύθραυστη και εγωιστική είναι η πραγματικότητα. Όμως ήρθε ξαφνικά ο Φόνος, σκληρός, ανεπεξέργαστος, γεμάτος νεανική αυτοπεποίθηση, να μας κάψει με το ψυχρό ύφος της εκτέλεσης. Να μας γεμίσει με τα μαύρα στίγματα που άφησε πίσω της μία ολόκληρη εποχή που πιστεύαμε ότι κάτι έχει ακόμα να δώσει, αλλά το μόνο που τελικά μας έμεινε είναι οργισμένα παιδία, με μια ανεπεξέργαστη ατέλειωτη εφηβεία. Δεν τους ενοχλεί η αστυνομία, δεν τους χώνει στα μαύρα μπουντρούμια ο δικαστής, όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί είναι η ζωντανή ενοχή, ή αναπαράσταση όλων των λαθών μας. Είναι το συσσωρευμένο αρνητικό πολιτισμικό κεφάλαιο που συγκεντρώσαμε, τόσα χρόνια μαζί με τα ατέλειωτα χρέη. Είναι ο πόνος που πρέπει να επαναλαμβάνεται, για να μας δείξει πόσο προσκολλημένη είναι η κοινωνία και κάθε τι πολιτικό στην διαφθορά και στο βόλεμα. Σαν να ξύνεις με μανία και ευχαρίστηση το ψωριασιακό δέρμα μέχρι να βγει ζεστό αίμα.
Η πραγματική οδύνη των κοντινών ανθρώπων λένε ότι αρχίζει με την ταφή των σωμάτων. Η οδύνη των ενόχων αρχίζει με τη σιωπή. Αυτή που ακολουθεί με την εγκατάλειψη και την πραγματική εσωτερική φτώχεια. Η μνήμη των τριών παιδιών ας συντηρηθεί για αυτό, όχι με επικήδειους που θα συνοδεύουν πολιτικά μυξοκλάψατε και υποκρισία αλλά με ένα πανηγυρικό γεγονός Πολιτικής Αφύπνισης που θα φέρει αυτό το παιδί να γεννηθεί και να μεγαλώσει, να ενηλικιωθεί να γίνει ξανά η πατρίδα μας.

Advertisements

~ by chtouris on May 7, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: