Η οργή των νέων φτωχών

Η οργή των νέων φτωχών
Θαμπωμένη από της ‘επιτυχίες’ της στην μείωση του χρέους η κυβέρνηση, δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει ότι χωρίς καμία άλλη εναλλακτική λύση η σημερινή κρίση οδηγεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και ιδιαίτερα της νεολαίας σε μία κατάσταση εχθρότητας και μίσους απέναντι στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Το πλήθος των νέων φτωχών, όπως το ονομάζει ο Νέγκρι, δεν βιώνει τη φτώχεια μόνο ως μία έλλειψη υλικών πόρων, αλλά και ως μία επιθετική πράξη περιθωριοποίησης τους από την ιδιότητα του πολίτη και ως μέλους μία οργανωμένης κοινωνίας που φροντίζει και εντάσσει το μέλη της. Το υψηλό ποσοστό της αποχής στις δημοτικές εκλογές είναι μόνο μία πρώτη μικρή και αθώα έκφραση της αυτής της νέας συνείδησης που εξαπλώνεται με γρήγορούς ρυθμούς σε όλους αυτούς που βιώνουν την νέα κατάσταση. Οι περισσότεροι είναι άτομα σε παραγωγικές ηλικίες, με όνειρα και ευθύνες που βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει χωρίς καμία άλλη ελπίδα σωτηρίας. Ζούνε σε πόλεις στις οποίες δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες ευκαιρίες εναλλακτικής δημιουργικής παρουσίας και συμμετοχής στον εθελοντισμό τον ελεύθερο χρόνο την κοινωνική και πολιτική συμμετοχή, την κοινωνική οικονομία, βιώνοντας έτσι μια καθημερινότητα που υψώνεται ως τοίχος προς τον οποίο σε σπρώχνει χωρίς έλεος μία σκούπα που εκκαθαρίζει τα συντρίμμια μίας οικονομίας από την οποία κερδίζουν τώρα μόνο κάποιοι απροσδιόριστοι άλλοι. Ο δημόσιος χώρος φαίνεται άξενος και επικίνδυνος, απαλλοτριωμένος από τους ‘φτωχοδιάβολους’ της παράνομης μετανάστευσης, τα ναρκωτικά και το παρεμπόριο, αφήνει ως μόνη διέξοδο την τηλεόραση που με την ανόητη ελαφρότητα της διασκεδάζει για λίγο την οργή και τα τεντωμένα νεύρα. Πόσο ακόμα;
Δεν υπάρχουν βέβαια εύκολες λύσεις, τη στιγμή που οι περιορισμένοι πόροι κάθε μέρα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Αλλά κανείς δεν μπορεί να δικαιολογήσει την έλλειψη οποιοσδήποτε δημιουργικής σκέψης και πρόβλεψης για το σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα της Ελλάδας και για τους τρόπους που θα μπορούσαν να απαλύνουν το πρόβλημα της ανεργίας και του αποκλεισμού, τουλάχιστον μέσω της καλύτερης λειτουργίας των πόλεων και της προσφοράς κάποιων ευκαιριών για καθημερινότητα των πολιτών που είναι τα άμεσα θύματα της κρίσης.

Σωτήρης Χτούρης, Καθηγητής Κοινωνιολογίας

Advertisements

~ by chtouris on November 21, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: