Η omerta των Μη Αγανακτισμένων και οι τραγικές της συνέπειες

Η omerta των Μη Αγανακτισμένων και οι τραγικές της συνέπειες

Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών που ανήκουν στη μεσαία τάξη, δηλαδή αυτοί που έχουν ακόμα και σήμερα ένα σχετικά ικανοποιητικό εισόδημα, υψηλό επίπεδο μόρφωσης και μία ανάλογη θέση κύρους, διατυπώνουν έντονες απορίες και την αγωνία τους για το τι σημαίνει και τις συνέπειες έχει το κίνημα των αγανακτισμένων της Πλατείας Συντάγματος. Τo πiο σημαντικό ερωτήμα τους είναι, τι στόχους έχει αυτό το κίνημα και τι κινδύνους μπορεί να δημιουργήσει; Αν κινδυνεύει η δημοκρατία και ή έννομη τάξη από αυτό, ειδικότερα τώρα που εμφανίστηκαν και ορισμένες βίαιες εκδηλώσεις στις παρυφές των πλατειών από παραδοσιακούς ‘θιασώτες’ της πολιτικής βίας. Έτσι δίπλα στο κίνημα της Πλατείας, αναδύεται και ένα παράλληλο –σιωπηλό- κίνημα των Μη αγανακτισμένων που βλέπει στη ‘νομιμότητα’ και στην εφαρμογή του Μνημονίου μία τελευταία ελπίδα για τη σωτηρία μας πριν την πτώχευση. Στην πραγματικότητα η στάση αυτή αποτελεί μία στάση ευθύνης και μία απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα αν τον Ιούλιο, θα καταφέρουμε να εισπράξουμε τον μισθό μας η αν θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τις επιχειρήσεις ανοιχτές (ένα θέμα καθόλου αστείο). Αυτή η κατάσταση έκτακτης ανάγκης –κάτι εγγενές στην ιστορία- ζητάει όμως ταυτόχρονα από όλους μία συμφωνία σιωπής (omerta) απέναντι στη βαθειά συλλογική και ατομική ανομία της ελληνικής καθημερινότητας. Δηλαδή να συνεχίσουμε να δεχόμαστε εγκληματικές πράξεις σχεδόν ως αυτονόητες. Έτσι τις ονόμασε ένα φίλος αμερικανός καθηγητής συμπεριφορές, όπως αυτές : α) των γιατρών καθηγητών που ζητούν ‘μαύρες’ εκβιαστικές αμοιβές 300 ευρώ από τους ασθενείς τους β) τους καθηγητές των σχολείων που απομυζούν 30 -60 ευρώ την ώρα από τους μαθητές τους που κανονικά πρέπει να τους διδάξουν στο σχολείο γ) του κρατικούς υπαλλήλους που δεν μαζεύουν την φορολογητέα ύλη, παρά μόνο ως μίζα για τον εαυτό τους δ) την Δικαιοσύνη που δεν έχει οδηγήσει μέχρι σήμερα στην καταδίκη και στην φυλακή, γνωστούς διεφθαρμένους πολιτικούς και επιχειρηματίες και βέβαια και μία άλλη ατέλειωτη σειρά παρόμοιων πράξεων, απίστευτων και ανήκουστων για οποιοδήποτε πολίτη των κρατών που συμμετέχουν στον τρέχοντα μνημονιακό δανεισμό της χώρας μας. Ξεχνούμε ότι η συνέχιση αυτού του δανεισμού θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί κυρίως τέτοιος notorious εγκληματίες και οι οποίοι παρόλα τα πάθη της ελληνικής κοινωνίας, δεν δείχνουν καμία τάση συνετισμού. Οι τραγικές συνέπειες μία τέτοιας μη αγανάκτησης απέναντι σε αυτούς αποτελεί ιδιαίτερα τις στιγμές της βαθειάς κρίσης τη βάση να περάσει το ‘λευκό’ καθημερινό έγκλημα από το καθεστώς της σιωπηλής ανοχής σε ένα καθεστώς πλήρους αποδοχής. Να γίνει δεκτό ως μη αντιμετωπίσιμο, ως μία χρόνια θανατηφόρα ασθένεια που θα μας οδηγήσει στην πλήρη εθνική εξουθένωση και την εγκατάλειψη. Όσοι διαφωνούν με την κίνημα της πλατείας, δεν έχουν δικαίωμα να μην κινηθούν τουλάχιστον στο επίπεδο της ατομικής και άμεση κοινωνικής αγανάκτησης. Οι μαθητές και γονείς π.χ. να βγουν στις αυλές των σχολείων και ονομάσουν τους – ληστές – καθηγητές των παράνομων φροντιστηρίων. Οι ασθενείς και οι συγγενείς τους να μη δεχθούν το θανατηφόρο εκβιασμό των επίορκων γιατρών και να ονοματίσουν αυτούς που παίρνουν φακελάκια και μαύρες αμοιβές, να τους εξευτελίσουν αγανακτισμένοι μέσα στα νοσοκομεία και τα ιατρεία τους. Να ζητήσουμε επιτακτικά την απόδειξη από αυτόν που την αρνείται, τονίζοντας ότι αυτό που κάνει είναι προδοσία και κοροϊδία για όλους. Ας αναγκάσουμε με καθημερινές πράξεις τους υπουργούς να φτιάξουν επιτέλους θεσμούς που εμποδίζουν αυτές τις εγκληματικές πράξεις και να τους οδηγήσουν στην παραδειγματική τιμωρία. Σε άλλη περίπτωση το κίνημα της Μη αγανάκτησης θα επιβάλλει μία συνενοχή σιωπής (omerta) και την ανοχή των φοβισμένων και βολεμένων στο καθεστώς της καθημερινής παρανομίας που τελικά θα μας καταστρέψει όλους μας, όσα μνημόνια και αν υπογράψουμε.

Advertisements

~ by chtouris on June 6, 2011.

2 Responses to “Η omerta των Μη Αγανακτισμένων και οι τραγικές της συνέπειες”

  1. Είμαι μια όπως την λέτε “Μη Αγανακτισμένη”. Κάνω όμως όσα λέτε στο τελευταίο μέρος του κειμένου. Ζω κυριολεκτικά “με το μαχαίρι στα δόντια”. Πάντα έτσι ζούσα, πλήρωνα και πληρώνω cash τις συνέπειες.

  2. Αν ο κάθε ένας από εμάς αλλάξει τον εαυτό του (αν δε αυτές οι αλλαγές συγκλίνουν), τότε θα αλλάξει ο κόσμος. Αυτή είναι η μεγαλύτερη επανάσταση. Η μούντζα ουσιαστικά δεν άλλαξε τον κόσμο…

    Μιχάλης Α. Βιδάλης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: