Εργαστήριο Κοινωνικής – Πολιτισμικής Ψηφιακής Τεκμηρίωσης

	Social and Cultural Digital Documantation Lab Aegean Music Archives   www.aegean.gr/culturelab/Ark_gr.htm http://soc-arksrv3.aegean.gr/music/index.php                                          Citation Rules with Examples->
	Πανεπιστήμιο Αιγαίου    University of the Aegean
ΤΜΗΜΑ: Department	Κοινωνιολογία         Sociology
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ Director	Χτούρης Σωτήρης                                 Sotirios CHTOURIS
	Καθηγητής τμήματος Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:	Σαρανταπόρου 2- 81100 2 Sarantaporou -81100	ΠΟΛΗ –  city	Μυτιλήνη – Mytilene
Email	AEGEAN ARK www.aegean.gr/culturelab	htouris@aegean.gr
Διαδίκτυο	s.chtouris@gmail.com	chtouris.wordpress.com
ΤΗΛΕΦΩΝΟ:	0030 22510 36526 0030 22510 36531	FAX:	0030 22510 36524

 

Το ευρώ δεν είναι πραγματικά ένα κοινό νόμισμα

Αρθρο στην Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=127662

Του ΣΩΤΗΡΗ ΧΤΟΥΡΗ* Η σημερινή ελληνική οικονομική κρίση έχει δύο διαστάσεις.
Η πρώτη συνδέεται με όλες τις δύσμορφες και ανορθολογικές δομές του κράτους και της οικονομίας μας, ενώ η δεύτερη απορρέει από τους περιορισμούς και τη δημοσιονομική πειθαρχία που απαιτεί η συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και η στήριξη της αξιοπιστίας του ευρώ.

Πράγματι, είναι η πρώτη φορά στην οικονομική μας ιστορία που μία ελληνική κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει ένα τόσο πολύπλοκο και μη ελεγχόμενο πρόβλημα. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να βοηθήσει τις εξαγωγές και τον τουρισμό μέσω μιας υποτίμησης του εθνικού νομίσματος, αλλά ούτε και να περιορίσει τις εισαγωγές και την πολυτελή κατανάλωση που υποστηρίζονται από το ισχυρό ευρώ.

Στις τελευταίες δεκαετίες η αύξηση της κατανάλωσης μεταφράστηκε σε μία δυσανάλογη και σχεδόν αυτόματη αύξηση του εξωτερικού χρέους και μόνο σε μικρό βαθμό επηρέασε την ανάπτυξη της εσωτερικής παραγωγής και τον εκσυγχρονισμό των παραγωγικών μέσων. Ειδικότερα, με το ευρώ βρεθήκαμε στην ανοιχτή θάλασσα της ΟΝΕ, πάνω σε ένα υπερμέγεθες σκάφος πολυτελείας, αλλά με μικρές «παραγωγικές» μηχανές. Οσο επικρατούσε νηνεμία και ο δανεισμός από την ΕΚΤ ήταν διαρκής και χαμηλότοκος κανείς δεν ανησυχούσε, ούτε εμείς αλλά ούτε και οι αγαπητοί Ευρωπαίοι εταίροι μας που έβλεπαν στην ελληνική αγορά ένα «πιστό» και αχόρταγο καταναλωτή που χρειαζόταν φθηνό χρήμα για να διατηρήσει τις ευρωπαϊκές καταναλωτικές του συνήθειες.

Αυτός ο αμοιβαίος υποκριτικός εναγκαλισμός τελείωσε ξαφνικά με το ξύπνημα που έφερε η κατάρρευση της αγοράς των παραγώγων, οι επισφαλείς απαιτήσεις και τα χρέη των τραπεζών, καθώς και η συνεπαγόμενη ύφεση που ακολούθησε. Το ευρώ φάνηκε ξαφνικά γυμνό και αδύναμο να στηρίξει πολλούς από τους εταίρους που το δημιούργησαν. Ο καθένας είναι τώρα μόνος του απέναντι στις διαρθρωτικές του αδυναμίες (Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία), αλλά και στις ευκαιρίες που δημιουργεί το κοινό νόμισμα και η εσωτερική αγορά (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία). Με άλλα λόγια, το ισχυρό νόμισμα που χρησιμοποιούμε δεν είναι στην πραγματικότητα ένα κοινό νόμισμα, αλλά περισσότερο το νόμισμα των μεγάλων οικονομιών, και ιδιαίτερα της Γερμανίας, στο οποίο οι υπόλοιποι έχουμε ένα είδος περιορισμένης δικαιόχρησης και μόνο μία μικρή συμμετοχή στις αποφάσεις που το επηρεάζουν. Στην περίπτωση που το ευρώ ήταν πράγματι ένα κοινό νόμισμα, θα έπρεπε να αντανακλά το σύνολο της οικονομίας των εταίρων, καθώς και τις ειδικές διαρθρωτικές δυσκολίες που εμφανίζουν. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα ξεπερνούσε τότε το «φοβικό σύνδρομο» που τη διακατέχει απέναντι στη μεγάλη διακύμανση της τιμής του ευρώ και τον ελεγχόμενο πληθωρισμό, κάτι που δεν φοβούνται οι ΗΠΑ με το δολάριο. Το κοινό νόμισμα θα εξασφάλιζε έτσι την ευελιξία που του είναι απαραίτητη για να αποτελέσει το εργαλείο για μία αναπτυξιακή και διαρθρωτική πολιτική, πάνω στην οποία θα στηριζόταν και η επιθυμητή σε όλους πράσινη ανάπτυξη.

Κάτι τέτοιο, ωστόσο, θα προϋπέθετε μια άλλη φιλοσοφία όσον αφορά την αμοιβαία στήριξη μεταξύ των εταίρων και μια κοινή ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική. Μια πολιτική που θα επέβαλλε εύκολα και στους «απείθαρχους» εταίρους συγκεκριμένους κανόνες για οικονομική λειτουργία του κράτους και των μηχανισμών της αγοράς και η οποία θα συνοδευόταν από την οικονομική στήριξη των αναγκαίων διαρθρωτικών μέτρων από ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Αυτό δηλαδή που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα και άλλες χώρες-μέλη της Ενωσης. Διαφαίνεται όμως αντίθετα ότι η λύση των προβλημάτων που εμφανίζονται στο σύμφωνο σταθερότητας με χώρες όπως η Ελλάδα, θα αντιμετωπίζονται κυρίως μέσα από διμερείς ή τριμερείς συμφωνίες, δηλαδή ανάμεσα σε αυτούς που χειρίζονται ουσιαστικά το κοινό νόμισμά και σε αυτούς που δανείζονται με δυσμενείς όρους. «Τα μεγάλα κράτη της Ε.Ε. εμφανίζονται έτσι και αλλιώς ως υπέρμαχοι των εξωθεσμικών διαδικασιών διαπραγμάτευσης και επίλυσης προβλημάτων της ενιαίας αγοράς και του κοινού νομίσματος»1. Η σημερινή όμως έλλειψη οικονομικής αλληλεγγύης, όπως τη ζούμε στις περιπτώσεις της Ελλάδος -μέλος της ΟΝΕ, της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Λετονίας- μη μέλη της ΟΝΕ, και πιθανά θα τη ζήσουμε και στο άμεσο μέλλον στις περιπτώσεις της Ισπανίας και τη Ιταλίας, τραυματίζει μακροχρόνια τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ενωσης και υποβαθμίζει τις όποιες θετικές επιδράσεις είχε το ευρώ στην ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει τώρα την ευκαιρία, παράλληλα προς τις αναγκαίες προσπάθειες που κάνει για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας, να δημιουργήσει μεσοπρόθεσμα τις κατάλληλες συμμαχίες για την ανάπτυξη μιας Ευρωπαϊκής Πολιτικής Οικονομικής Αλληλεγγύης μέσω ενός κατάλληλου Ταμείου. Μια πολιτική που θα επιτρέψει σε όλα τα μέλη της Ε.Ε. να αντιμετωπίσουν το εξωτερικό χρέος με όρους που θα εξασφαλίζουν την κοινωνική συνοχή και κυρίως την επιθυμητή από όλους πράσινη ανάπτυξη.

Κάτι ανάλογο έκανε σε μια άλλη εποχή ο Ανδρέας Παπανδρέου με το αίτημά του για Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, και τα οποία, παρά τις αρχικές αντιδράσεις, οδήγησαν σε μια νέα ευρωπαϊκή αναπτυξιακή πολιτική.

1 Χτούρης Σωτήρης, Παναγιώτης Γρηγορίου (2009) Μικρά και Μεσαία Κράτη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εκδ. Παπαζήση Αθήνα: 28-29

* Καθηγητής – Πανεπιστήμιο του Αιγαίου

Sociomorphic representations of moving pictures . Modern Aesthetics from mimesis to reproductive invention (A comment to W. Benjamin)

Κοινωνιομορφικές αναπαραστάσεις της κινούμενης εικόνας:
Η σύγχρονη αισθητική από την αυθεντικότητα της μίμησης στην αναπαραγωγική επινόηση (σχόλιο στον Βάλτερ Μπένγιαμιν).

Sociomorphic representations of moving pictures . Modern Aesthetics from mimesis to reproductive invention (A comment to W. Benjamin)
Σωτήρης Χτούρης (14.3. 2008, παρουσίαση σε συνέδριο για τα Animation )
Νέα εκτύπωση 2.1.2010 με αφορμή την ταινία AVATAR

Είναι γνωστό ότι η κινούμενη εικόνα αποτέλεσε μια μεγάλη καινοτομία για τις οπτικές τέχνες μια και αποτέλεσε τη βάση για τη δημιουργία νέων μορφών αναπαράστασης και δημιουργικών μορφών σύνθεσης της σύγχρονης τέχνη. Αυτό που σίγουρα δεν είναι τόσο γνωστό είναι, η καινοτομικές προεκτάσεις της κινούμενης εικόνας στην κοινωνική αναπαράσταση και τη δημιουργική προσέγγιση των κοινωνικών μορφών. Τις περισσότερες φορές επικεντρωνόμαστε στις βιομορφικές κaι τεχνομορφικές παραστάσεις των ηρώων των ιστοριών της κινούμενης εικόνας και με τον τρόπο αυτό παραγνωρίζουμε την πολυπλοκότητα και συνθετότητα του κοινωνικού πλαισίου μέσα στο οποίο λειτουργεί η κινούμενη εικόνα και οι αναπαραστάσεις που παρουσιάζει. Ο κινηματογράφος ως μια πρώτη μορφή της κινούμενης εικόνας έδωσε την ευκαιρία να δημιουργηθεί μια νέας μορφή δραματουργική τέχνη, που στηρίζεται στη σταθερή αναπαραγωγή μιας οπτικοποιημένης αφήγησης. Παρόλη την τεχνολογική του καινοτομία δεν ξεφεύγει, εύκολα από την κλασσική αφήγηση και δραματουργική πλοκή και τη αριστοτελική αισθητική του Θεάτρου. Διάφορες μορφές του πρωτοποριακού και πειραματικού κινηματογράφου και του θεάτρου παραμένουν ακόμα και σήμερα, λίγο διαδεδομένες στο πλατύ κοινό.
Σε αντίθεση με αυτά η κινούμενη εικόνα και ειδικότερα το ανιματιον παρουσιάζει μια εξαιρετικά μεγάλη διάδοση ενώ ταυτόχρονα αποτελεί κατά την άποψη μου μια σημαντική και καινοτόμο μορφή αφήγησης, ιδιαίτερα όσο αφορά στοιχεία της κοινωνικής αναπαράστασης και της δραματουργικής πλοκής που συνδέεται μαζί της. Στην εισήγηση αυτή που θεωρώ ότι είναι ακόμα αποσπασματική και επιλεκτική θα αναφέρω ορισμένες σκέψεις που θα τεκμηριώσουν αυτή την άποψη.

1. Από την ψυχολογία της εικόνας στην κοινωνική αναπαράσταση και στην αποστασιοποιημένη ενσυναίσθηση.
Η αφαιρετική μορφή των μορφών και η δημιουργική κατασκευή νέων Βιο Κόσμων δημιουργεί μια νέα μορφή ενσυναίσθησης την οποία θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε πειραματική και αναστοχαστική. Σε αυτή την περίπτωση θέασης του κόσμου έχουμε μια αποσπασματική και αποστασιοποιημένη ταύτιση του θεατή με τα γεγονότα της κοινωνικές καταστάσεις και τους ήρωες της κινούμενης εικόνας. Η απόσταση αυτή εισάγεται, κυρίως από το πάντα καινοτόμο οπτικό περιβάλλον και τους νέους και συχνά πειραματικούς τρόπους αφήγησης της κινούμενης εικόνας
Η απόσταση αυτή αποτελεί την προϋπόθεση μιας διερευνητικής και επαναπροσέγγισης του κόσμου. Με αυτό τον τρόπο είναι δυνατός ένας αποστασιοποιημένος οπτικός και τμηματοποιημένος αναστοχασμός του κόσμου με κύρια αναφορά σε σκηνικά που περιέχουν σύνθετα και συχνά επινοημένα κοινωνικά περιβάλλοντα, και φαινόμενα.[…..] Η αναπαράσταση τέτοιων υβριδικών Βιό – Κόσμων δίνει τη δυνατότητα να αναστοχαστούμε και επαναπροσδιορίσουμε την θέση μας και την στάση μας απέναντι σε ζωτικά της κοινωνικής μας πραγματικότητας χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να αναθεωρήσουμε κριτικά και δεσμευτικά τη θέση μας και τις απόψεις μας για τα γεγονότα και την πολιτισμική μας ταυτότητα. […]

2. Υβριδικοί Κόσμοι
Το Animation δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την κατασκευή κόσμων στους οποίους συμμετέχουν ισότιμα και λειτουργικά, άνθρωποι, άλλα έμψυχα όντα, οντότητες της φύσης και μηχανές κάθε μορφής. Η τεχνολογία του Animation επιτρέπει την εύκολη και ευέλικτη προσαρμογή τέτοιων σύνθετων παραστάσεων στην σειρά των κινούμενων εικόνων, χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα αμφισβήτησης του μύθου και της πλοκής του και να μην τίθενται άμεσα ερωτήματα αυθεντικότητας. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις ο ίδιος ο μύθος αποτελεί μια αναπροσαρμογή και αναδιάταξη ιστορικών εποχών και σημαντικών ιστορικών γεγονότων, μέσα από την οπτική γωνία της σύνθεσης και της εσωτερικής αντιπαλότητας αυτών των υβριδικών στοιχείων σε ένα σύνθετο και δημιουργημένο κόσμο. […]. Η διάσταση της κατασκευής και επινόησης της δημιουργίας, περιέχει με αυτό τον τρόπο μια ενέργεια απομυθοποιησης κα αποκωδικοποίησης της κοινωνικής κατασκευής και της συμβολικής συγκρότησης της ‘πραγματικής’ κοινωνικής κατάστασης και των δομών της. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται η ειδική βαρύτητα που έχουν τεχνικές και επαναλαμβανόμενες ρουτίνες στην κοινωνικής μας ζωή αλλά και τα ίδια τα τεχνολογικά μέσα. Η κριτική της γραφειοκρατίας και της απρόσωπης κοινωνίας, που σε μεγάλα βαθμό αναδείχθηκε ως κεντρικό θέμα της σύγχρονης κοινωνίας από τον κοινωνιολογικό και φιλοσοφικό στοχασμό (Αντόρνο, Μαρκούζε) καθώς επίσης και από τη λογοτεχνία (Κάφ, κα), έχει σήμερα αντικατασταθεί κυρίως από κοινωνικές – αισθητικές αφηγήσεις της κινούμενης εικόνας, οι οποίες παρουσιάζουν ταυτόχρονα θετικές, αρνητικές αλλά κυρίως ουδέτερες αποτιμήσεις της τεχνοποίησης της κοινωνίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις η αφήγηση είναι ενέργημα των μηχανών και ως τέτοια, αυτονόητα μία κατασκευή. Ο ΑΦΗΓΗΤΉΣ είναι από την πλευρά των ίδιων των μηχανών και τον υβριδίων (AVATAR). Η κινούμενη εικόνα αποτελεί έτσι το πεδίο, στο οποία διαπραγματευόμαστε δραματοποιημένα τα τεχνολογικά φαινόμενα και την περιβαλλοντικής κρίση της σύγχρονης και ολοένα περισσότερο δικτυωμένης παγκόσμιας κοινωνίας, όπου η επαναληπτικότητα της μη αυθεντικότητας, είναι το κύριο αισθητικό γεγονός και ως τέτοια από μόνη της αυθεντική.

Παραδείγματα: -Ανιμάτριξ , – Εβαγκέλιουμ,AVATAR

3. Οπτική συμβολοποίηση της κοινωνικής κριτικής
Η κινούμενη εικόνα και ιδιαίτερα το Animation επιτρέπει την αναπαράσταση ακραίων κοινωνικών και ανθρώπινων καταστάσεων και ιδιαίτερα γεγονότων βίας και κοινωνικής παραβατικότητας και συχνά τρόμου, (Carroll, N 1990) που σε άλλες μορφές αναπαράστασης και αφήγησης θα προκαλούσαν έντονες αρνητικές αντιδράσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η αφαιρετική εικόνα του Animation, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια αισθητική επεξεργασία και συμβολοποίηση αυτών των γεγονότων, χωρίς να τίθεται το αίτημα της νομιμοποίησης τους μέσω της αφηγηματικής λειτουργίας, κάτι που συμβαίνει συχνά σε άλλες οπτικές τέχνες, τον κινηματογράφο και τη ζωγραφική, αλλά κυρίως στην λογοτεχνία και τα το θέατρο. Στην κινούμενη εικόνα, πραγματικότητες που έχουν σχέση με την εκτεταμένη, ανομία και τα δίκτυα του εγκλήματος αποτελούν συνηθισμένα θέματα και περιβάλλοντα μέσα στα οποία εξελίσσονται οι ιστορίες των ηρώων, ενώ πολλές φορές οι ίδιοι οι ήρωες συμμετέχουν και διαμορφώνουν αυτά τα περιβάλλοντα. Χαρακτηριστικό αυτής της συμμετοχής είναι η χαμηλή συναισθηματική φόρτιση της αφήγησης που συνδυάζεται με μία εξεζητημένη αισθητική της εικόνας, που απαιτεί καμία νομιμοποίηση σε μία αυθεντικότητα. [………]
Παραδείγματα: Σιν Σίτυ,

4. Δημιουργική διαδραστική συμμετοχή
Στο τέλος το Ανιμάσιον μπορεί να θεωρηθεί ως μια δημιουργική και καλλιτεχνική κριτική του κοινωνικού καθεστώτος κυρίως μέσω από την παρουσία κοινωνικών ηρώων, που προσπαθούν να επιβάλλουν ή να αμφισβητήσουν κεντρικές κοινωνικές αξίες και παραδοσιακά κοινωνικά σύμβολα, επιβάλλοντας κυρίως μια νέα ιδεολογία της ισχύος και της παγκόσμιας κουλτούρα της τεχνολογία κυρίως μέσα από μια ακραία και διπολική αντιπαραβολή και αντιπαράθεση του καλού και του κακού..
Ο απλουστευτικός και ουδέτερος τρόπος αυτή της αντίθεσης επιτρέπει με ευκολία την ανάδειξη και την αντιπαραβολή διάφορων στάσεων και πρακτικών κυρίως μέσα από την αποκάλυψη των διάφορων ‘κρυφών’ και άνομων πρακτικών του πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος. Ο Δήμαρχος, ο πολιτικός, η εφημερίδα, η αστυνομία βρίσκονται στο κέντρο μία αιρετικής ματιάς της κινούμενης εικόνας.

5. Υπέρ – Ήρωες και σχετική αισθητική
Το μέσο του ανιμάσιον επιτρέπει την διαρκή παραγωγή, ιδεοτύπων μέσω της κατασκευής χαρακτήρων υπερ ηρώων , που παίζουν κεντρικό ρόλο στην δομή της αφήγησης. Ο ιδεότυπος της κινούμενης εικόνας, παλεύει με το σύνολο μιας πραγματικότητας δημιουργικά μια και δοκιμάζεται κυρίως από την ικανοποίηση του θεατή και λιγότερο από την ικανότητα του να παράγει μιμητικές αναπαραστάσεις της πραγματικότητας. Σε αυτή την περίπτωση βλέπουμε ότι μέσω του ανιμάσιον, έχουμε έναν ισχυρό εκδημοκρατισμό της αισθητικής παράστασης στην οποία ο καθένας μας με λίγα τεχνικά μέσα μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του, ως δημιουργός. Σε αυτό το σημείο τίθεται τέλος η κεντρική ερώτηση αν θα πρέπει να στο μέλλον να υπάρχει μια προνομιούχος κατηγορία ανθρώπων, που θα κατοχυρώνει ειδικά αισθητικά ενδιαφέροντα, ή εάν το σύνολο ενδιαφερόντων των δημιουργικών ανθρώπων και ιδιαίτερα των νέων θα έχει και αυτή μια διακεκριμένη θέση στο ‘Πάνθεον’ των δημιουργών. Μία τέτοια κοινωνιολογική προοπτική δείχνει ότι ο καθένας διαθέτει στη δημοκρατική οικονομία μία ισότιμη θέση μεταξύ όλων των ηρώων δυνητικών κόσμων. Ο Roger Taylor, σε αυτή τη λογική δήλωσε ότι ο ήχος της μουσικής έχει ίση αξία με τον αντίστοιχο ακροατήριο (Taylor, R. 1981). Με αυτό τον τρόπο που απορρίπτει την ιδέα ότι υπάρχει μια αλήθεια που αντιστοιχεί σε μια εξωτερική πραγματικότητα, για ανθρώπους ικανούς να ανταποκριθούν στη δικιά της . Αντ’ αυτού, σύμφωνα με Taylor, υπάρχουν απλά ακριβώς διαφορετικά εννοιολογικά σχέδια, στα οποία η αλήθεια μετριέται μόνο από τη εσωτερική συνοχή στο ίδιο έργο. Με αυτό τον τρόπο το ανιμάσιον, αποτελεί από έργα μερικής ολοκλήρωσης που η αξία τους καθορίζεται κυρίως από την διαρκή διάδραση θεατή και δημιουργού που συχνά και ολοένα και περισσότερο είναι το ίδιο άτομο.
Παραδείγματα: Τζόκερ, Μπατμαν, αλλά κυρίως τα πειραματικά Ανιμάσιον μικρών παραγωγών και μεμονωμένων ατόμων.

Αναφορές:
Th.W. Adorno, J. (2000) Αισθητική Θεωρία, Αθήνα
Benjamin W. (2007. Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit., Surhkamp, Frankfur am Main
Carroll, N (1990), The Philosophy of Horror; or, Paradoxes of the Heart, Routledge, London and New York.
Collingwood, R.G. (1958), The Principles of Art, Oxford University Press, Oxford.
Gombrich, E.H. (1960), Art and Illusion, Pantheon Books, London.:
Taylor, R. (1981), Beyond Art, Harvester, Brighton. :

The original sense of habitation IKARIA

The “Theoktista” houses . The original sense of habitation

S. Chtouris, summer 2008. IKARIA

Ikaria’s Theoktista (built by God) houses are arguably the most impressive, not so much in terms of building technique, but as for their harmonious blending with the landscape and natural features. Built below huge rocks, and often carved out of the rock itself, the houses demonstrate the economy of strength and resources the residents were forced to practice. It is possible that it was goatherds, seeking shelter for their animals that first conceived of these natural, God-sent structures as potential homes. Another explanation is that Ikaria’s defence/protection, throughout its history, was based on camouflage and concealment (rather than gathering together. Which is why Ikaria’s settlements were scattered and sparsely populated), while the houses themselves (“spitokathismata” – house seats) were within each household’s cultivated land. The raw materials used by the locals to build their homes and other buildings were slate and granite, which are abundant on the island. Nowadays, farmers use those spots to house their animals. Striking forms, rising up on the side of the road, like signs that could just as well be part of the landscape as of the settlement. An in-between, fluid condition that makes you think, almost spontaneously, of the visual violence modern residences inflict upon the landscape, standing out, as they do, multi-storey blocks in white and other bright colours. This is the engineer demonstrating the arbitrary triumph of their construction on the top of the hill. This visual violence becomes more pronounced in Ikaria, as all kinds of constructions succeed one another in the landscape, and your impressions may shift from one condition to the other in the course of a single journey. The theoktista houses are perhaps closer than any other house to the original sense of habitation, to the creation of a natural hearth for your physical protection and the gathering of the people you want close. A space ready-made by nature, to which you add a few materials, or even carve out of the rock, aided by your tools.
The little construction work that goes into these structures is further limited by the margins imposed by the God-sent rock and the terrain relief ; it is within those margins that the occupants attempts to fit and accommodate their needs, without exceeding the site’s natural capacity. Just by entering the hollow created by the rock in Theoktista houses, grips you with feelings of euphoria and awe, both at the same time. It’s hard to tell whether it is awe caused by the structure’s name, Theoktista, or it is a sense of intimacy and proximity to the rock material. The ground, as well as the stone’s weight you feel crushing on you from above, invites you to an inner silence: there is nothing to say, and nothing you expect to hear. Even the animals inside the structures often fall silent. As they look at you, you cannot tell who the natural owner of the place is, or even if such a home ought to have an owner at all. So, since the Theoktista appeared as a natural extension of the landscape, you never feel like a stranger or an intruder while you’re there. Home ownership, a “sacred” concept in Modern Greece, comes under question for a moment. The theoktisto hearth somehow places the construction and ownership of a house outside the bounds of legality, and poses certain important questions regarding their impact on the environment and the original sense and experience of habitation. Far from being synonymous to one another, construction and habitation appear, in this case, as opposite and contradictory conditions, especially when construction goes beyond the concepts of human care.

dicterisch wohnet der Mencsh. (Hoelderlin) – (Martin Heidegger)

Τα αγαπημένα μου μέρη – My favourite places

[gallery]

ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΛΙΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ

ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΛΙΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ
Προθεσμία: 15 Ιανουρίου 2010
Έναρξη 15 Μαρτίου 2010

Αντικείμενο————

• Επιστημονική εκπαίδευση και ανάπτυξη της ικανότητας παράλληλης ανάλυσης και μελέτης κοινωνικών και χωρικών – περιβαλλοντικών φαινόμενων
• Διεπιστημονική μεθοδολογία έρευνας με κύρια αναφορά σε κοινωνιολογικές, ψυχολογικές, οικολογικές – χωρικές και αισθητικές μεθόδους
• Ανάπτυξη της κοινωνικής εγρήγορσης για την κοινωνική συνοχή, εκπαίδευση για τη βελτίωση της περιβαλλοντικής συμπεριφοράς, ανάπτυξη του κοινωνικού κεφαλαίου με την εφαρμογή παρεμβατικών και κλινικών μεθόδων
• Εκπαίδευση στελεχών της διοίκησης, της αυτοδιοίκησης και των επιχειρήσεων σε θέματα αστικού χώρου και περιβάλλοντος.
• Συμβουλευτική για τοπικά κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα

Προσφερόμενα Μαθήματα

Κοινωνιολογία του Αστικού Χώρου και του Περιβάλλοντος
Αντίληψη, Αισθητική και Διαμόρφωση του Χώρου και του Περιβάλλοντος
Κλινική Κοινωνιολογία
Ποιότητα Ζωής και Αποτίμηση της
Πολεοδομικές και Καλλιτεχνικές Παρεμβάσεις στον Αστικό Χώρο
Πολιτική Προστασία και Κοινωνικο-Πολιτισμικό Κεφάλαιο
Παρεμβατική Κλινική Κοινωνιολογία και Ψυχική Υγεία
Σχέδια και Προγράμματα Αειφορικής Αστικής Ανάπτυξης
Μεταπτυχιακή Διπλωματική Διατριβή

Το πολιτικό σύστημα πρέπει να βρει λύσεις»

«Το πολιτικό σύστημα πρέπει να βρει λύσεις»

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=109044

Του ΣΩΤΗΡΗ ΧΤΟΥΡΗ*

Ο πυροβολισμός ενάντια στον Αλέξη ήταν μία τιμωρία, κυρίως για την παρουσία του στο χώρο που έχει ταυτιστεί με την ανυπακοή, τα Εξάρχεια.

Ηταν επίσης και έμμεσα προγραμματισμένη, μιας και ο δράστης αστυνομικός, όπως φαίνεται στα οκτώ χρόνια (!) υπηρεσίας του στα Εξάρχεια, είχε εκδηλώσει ανάλογες προθέσεις. Ωστόσο, μικρότερες τιμωρίες καθημερινά επιβάλλονται στο ίδιο σημείο αλλά και σε άλλα μέρη, τα οποία οι περισσότεροι από εμάς δεν θέλουμε να τα ξέρουμε. Προσβλητικές επεμβάσεις ελέγχων για την απλή παρουσία σου κάπου, αλλά αδιαφορία για την αποτροπή του οργανωμένου εγκλήματος. Οι διάδρομοι των δικαστηρίων είναι γεμάτοι από μετανάστες, μικρεμπόρους, Ρόμα τσιγγάνους, μικροκαταναλωτές ινδικής κάνναβης και εξαθλιωμένους, εξαρτημένους από τα ναρκωτικά, ανυπάκουους πιτσιρικάδες. Οι περσινές εξεγέρσεις των φυλακισμένων μάς θυμίζουν ότι το κράτος κρατάει χιλιάδες μικροπαραβάτες έγκλειστους, παραδομένους στα χέρια επίορκων δικηγόρων, «άτεγκτων» δικαστών και δεσμοφυλάκων, ενώ θα μπορούσε να τους αφήσει σε μία μέρα ελεύθερους και να τους δείξει μία ανοιχτή «κοινωνική αγκαλιά». Το κράτος αναγνωρίζει συχνά ότι η τιμωρία τους και η κράτησή τους δεν έχει κάποιο ουσιαστικό ηθικό έρεισμα ούτε παιδευτική επίδραση, αλλά είναι μέρος της διάχυτης συστημικής βίας, που συνοδεύει ένα καθεστώς που συντηρεί μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Μία κατάσταση που συνοδεύεται από την αλόγιστη σπατάλη των οικονομικών και φυσικών πόρων, με άδικα φορολογικά μέτρα που εναλλάσσονται διαρκώς, χαοτικά νοσοκομεία που δεν εξυπηρετούν τους πολίτες, σχολεία ως επί το πλείστον αδιάφορα και κρατικούς λειτουργούς, συνδικαλιστές και πανεπιστημιακούς που επιδιώκουν σκληρά το δικό τους συντεχνιακό και ατομικό συμφέρον. Τελικά, είμαστε βυθισμένοι σε μια προσχηματική κυβερνητική δημοκρατία, τόσο στη Βουλή όσο και στα κόμματα, την αυτοδιοίκηση, τα πανεπιστήμια, παντού!

Οι νέοι που κατέβηκαν τον περασμένο Δεκέμβριο αυθόρμητα στις διαδηλώσεις -και πολλοί από αυτούς υπογράμμισαν το νόημα της συμμετοχής τους με πράξεις λυτρωτικής και συχνά τυφλής βίας (W. Benjamin1)- έδωσαν, με την ένταση και τη συνέχεια των γεγονότων, την ευκαιρία να καταλάβουμε τη σοβαρότητα του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε. Οι περισσότεροι από αυτούς, μαθητές Λυκείου, αντιμέτωποι με ένα σκληρό σύστημα επιλογής, αφιερώνουν τα πιο δημιουργικά και όμορφα χρόνια τους στο κυνήγι της πολυπόθητης επιτυχίας και ένταξης στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, για σπουδές που αντικειμενικά έχουν μόνο μικρή λειτουργική και επαγγελματική αξία. Μετά τόσα χρόνια, ειδικές επιτροπές και συμβούλια συνεχίζουν να τους υπόσχονται αλλαγές και νέες ελπίδες. Ωστόσο, οι νέοι αυτοί βρίσκονται σε αυτόν το δρόμο χωρίς δικαίωμα επιλογής ούτε εναλλακτικές λύσεις. Η κυριότερη υπόσχεση που τους προσφέρεται είναι ένα πανεπιστημιακό πτυχίο κι ένας πιθανός και συχνά «ψεύτικος» διορισμός σε δημόσιες υπηρεσίες (stage, συμβάσεις έργου).

Στο δικαστήριο που θα γίνει στην Αμφισσα, πολλοί βλέπουν, συμβολικά, στο εδώλιο, δίπλα στον αστυνομικό, αυτούς που σήμερα νίπτουν τας χείρας τους, αυτούς που μιλούν για μία άτυχη στιγμή. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν σίγουρα μία από τις επαναλαμβανόμενες τραγικές στιγμές ενός συστημικά οργανωμένου καθημερινού εγκλήματος, με κύριο θέμα τη νεολαία. Στον Αλέξη έλαχε να γίνει το σύμβολο αυτής της πληγωμένης γενιάς.

Μια ελπίδα που φαίνεται στον ορίζοντα είναι ότι στις τελευταίες εθνικές εκλογές, αλλά και στις εκλογές του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, εκατομμύρια νέοι άνθρωποι αποδοκίμασαν με δημοκρατικό και όχι βίαιο τρόπο τη συστημική βία σε βάρος τους (πελατειακά δίκτυα, πολιτευτές, διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς, την ανεργία κ.ά.). Αυτό δεν φτάνει!! Το πολιτικό σύστημα θα πρέπει τώρα να βρει ουσιαστικές απαντήσεις και λύσεις, διότι στο βάθος υποφώσκει μια βαθιά κοινωνική κρίση, πολύ πιο επικίνδυνη από την οικονομική. Η βία δεν είναι κοινωνικό φαινόμενο, αλλά το φως που φωτίζει σημαντικά και τραγικά κοινωνικά φαινόμενα.

1. Walter Benjamin (1921). Zur Kritik der Gewalt.

*Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου

Πρόγραμμα του Συνεδρίου «RISK SOCIETY: CHALLENGES IN THE 21ST CENTURY”

SYNEDRIO-KOINONIOLOGIKIS ETERIAS-2009Πρόγραμμα του Συνεδρίου

2nd International Conference
«RISK SOCIETY: CHALLENGES IN THE 21ST CENTURY”
Athens November 5-7, 2009

ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΙΤΑΝΙΑ (Πανεπιστημίου 52)

Risk Society: Challenges for the 21st Century

Risk Society: Challenges for the 21st Century
Hellenic Sociological Society
Key Note Speaker U. Beck.

Athens, Greece
November 5-7, 2009
Titania Hotel.
Abstracts: September 30, 2009

«Η Κοινωνία της Διακινδύνευσης: Προκλήσεις στον 21ο αιώνα». ΣΥΝΕΔΡΙΟ 5-6-7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Η Ελληνική Κοινωνιολογική Εταιρία, έχοντας ως κύριο στόχο να προωθήσει τον επιστημονικό διάλογο των Κοινωνιολόγων, αλλά και τον ευρύτερο προβληματισμό των Κοινωνικών Επιστημόνων, διοργανώνει στην Αθήνα Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο στις 5 – 7 Νοεμβρίου 2009. Κύρια θεματική του Συνεδρίου είναι «Η Κοινωνία της Διακινδύνευσης: Προκλήσεις στον 21ο αιώνα».
Κύριος ομιλητής θα είναι ο Καθηγητής Ulrich Beck. Επίσης στο συνέδριο θα συμμετάσχουν ειδικοί για το θέμα ομιλητές. Το συνέδριο είναι ανοικτό σε κάθε ενδιαφερόμενο που επιθυμεί να συμμετάσχει με επιστημονική ανακοίνωση στην παραπάνω θεματική ή και σε οιονδήποτε τομέα κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος. Δεκτές είναι προτάσεις για διοργάνωση ειδικών συνεδριών για θέματα κοινωνιολογικού και ευρύτερου κοινωνικού ενδιαφέροντος. Με βάση τα αντικείμενα των περιλήψεων, που θα υποβληθούν, θα συγκροτηθούν από την Οργανωτική Επιτροπή και άλλα ειδικά τμήματα παρουσίασης και συζήτησης καθώς και άλλες ειδικές συνεδρίες, στοιχειοθετημένες κατά επιστημολογικούς τομείς.
Οι περιλήψεις, θα πρέπει να αποσταλούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση grsociolsoc@gmail.com και να συνοδεύονται από σύντομο βιογραφικό σημείωμα.
Προθεσμία υποβολής των περιλήψεων: 30 Σεπτεμβρίου 2009.
Μέγεθος περιλήψεων: 300 λέξεις.
Μέγεθος βιογραφικού: 200 λέξεις.
Συμμετοχή στο συνέδριο: πενήντα ευρώ (50 €)
Φοιτητές, Προπτυχιακοί και Μεταπτυχιακοί: είκοσι ευρώ (20 €)

Η Πρόεδρος E. Νίνα – Παζαρζή

Ο Γενικός Γραμματέας Σ. Χτούρης

Επάγγελμα Εργασία και απασχολήση των νέων σήμερα

Ποιοτικές Μέθοδοι των Κοινωνικών Επιστημών
Καθηγητής Σωτήρης Χτούρης

Υποχρεωτική Εργασία στις μεθόδους της ποιοτικής έρευνας

Άξονες ανάπτυξης του Οδηγού Συνέντευξης
Θέμα: Επάγγελμα Εργασία και απασχολήση των νέων σήμερα

Α. Επάγγελμα. Παραστάσεις του επιθυμητού επαγγέλματος . Οικογενειακά δίκτυα και άλλοι παράγοντες του βιωματικού κόσμου του νέου που επηρεάζουν την επιλογή του επιθυμητού επαγγέλματος Κύρος επαγγελμάτων και επιλογή

Β. Εμπειρία και γνώσεις για τον κόσμο της εργασίας. Αγορά εργασίας και οι νόμοι της. Γνώσεις – προκαταλήψεις και πολιτικές αντιλήψεις για την αγορά εργασίας
(Πριν και μετά την επιλογή του επιθυμητού επαγγέλματος).

Γ. Επάγγελμα και εκπαίδευση
Σχεδιασμός, υποχρεώσεις και καταναγκασμοί στην διαδικασία της εκπαίδευσης.
Συνδυασμός εκπαιδευτικής διαδρομής και επιθυμητού επαγγέλματος.
Κατάσταση της σημερινής απασχόλησης και επιθυμητή διαδρομή

Δ. Κοινωνικό Κεφάλαιο και Κοινωνικά Δίκτυα των νέων. Εμπειρίες και ο ρόλος τους στην επιλογή του επαγγέλματος και της εργασίας. (Σύλλογοι, Ομάδες. Τοπικές δραστηριότητες ).

Ε.. Αξίες και στάσεις . Αξίες σε σχέση με τα επαγγέλματα και την εργασία. Στιλ Ζωής και αξίες που συνδέονται μαζί τους

Στ. Κοινωνικοί και οικονομικοί κίνδυνοι, που αναγνωρίζουν οι νέοι σε σχέση με το επάγγελμα και την εργασία. Υποκειμενικές/ συλλογικές στρατηγικές αντιμετώπισης τους.