Εργαστήριο Κοινωνικής – Πολιτισμικής Ψηφιακής Τεκμηρίωσης

•October 5, 2008 • Comments Off on Εργαστήριο Κοινωνικής – Πολιτισμικής Ψηφιακής Τεκμηρίωσης

 

Social and Cultural Digital Documantation Lab

Aegean Music Archives   www.aegean.gr/culturelab/Ark_gr.htm

http://soc-arksrv3.aegean.gr/music/index.php

                                         Citation Rules with Examples->

Πανεπιστήμιο Αιγαίου    University of the Aegean

ΤΜΗΜΑ: Department

 Κοινωνιολογία         Sociology

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

Director

   Χτούρης Σωτήρης    

                            Sotirios CHTOURIS                              

Καθηγητής τμήματος Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ:

Σαρανταπόρου 2- 81100

2 Sarantaporou -81100

ΠΟΛΗ –  city

   Μυτιλήνη – Mytilene

Email

AEGEAN ARK

www.aegean.gr/culturelab

htouris@aegean.gr

 

Διαδίκτυο

s.chtouris@gmail.com 

chtouris.wordpress.com

 

ΤΗΛΕΦΩΝΟ:

 

 

0030 22510 36526

0030 22510 36531

FAX:

 

0030 22510 36524

 

 

Advertisements

Ψηφιακή ελευθερία vs ψηφιακός φεουδαλισμός. Οι νέοι ως ψηφιακοί υπήκοοι- Digital freedom vs Digital feudalism

•June 6, 2017 • Leave a Comment
δημοσίευσή – Ψηφιακή ελευθερία vs ψηφιακός φεουδαλισμός. Οι νέοι ως ψηφιακοί υπήκοοι. Digital freedom vs Digital feudalism
Xtouris Sotiris
Τρίτη  6/6/2017 11:09 πμ

Chtouris Sotiris (2017) Young People in Greece today: Social Conditions, Employment and Social Networks. {The Generation G}, (book)

•May 21, 2017 • Leave a Comment

Neos Minne

(c) Photo  S. Chtouris,2017   [George Minne, Kneeling young man  1897]

Young People in Greece today – Chtouris- Book  (english abstract)

 

Chtouris Sotiris  (2017)    Young People in Greece today: Social Conditions, Employment and Social Networks.      {The   Generation G}, Principal researcher and (Editor),,”In4Youth” Research Programme in cooperation with: D. Mpalourdos, M. Rentari,C.Mpellas, G. Stalidis, An. Zissi. , University of the Aegean. Thessaloniki: Epikentron Publ.

Η θεραπεία του κοινωνικού τραύματος. Τι μαθαίνουμε από τους μαθητές του Ιησού​

•April 17, 2017 • Leave a Comment

Caravaggio_-_The_Incredulity_of_Saint_Thomas

Η θεραπεία του κοινωνικού τραύματος. Τι μαθαίνουμε από τους μαθητές του Ιησού

http://www.huffingtonpost.gr/../../sotiris-xtouris/-_11118_b_15963142.html

A presentation on the social trauma  to  the  East-West-Dialogue of Sarajevo, Bosnia 13/4/2017[1]

This short presentation examines the way in which trauma can establish a special relationship between a community and the sufferer and also around the specificity of its nature. Caravaggio’s (1601 – 1602) “The Incredulity of Saint Thomas” provides the opportunity to identify whether trauma, looking beyond Doubting Thomas’ incredulous examination of Jesus’ wound after the Resurrection, becomes the basis and context for the assembly of a group of Jesus’ disciples around the fact of the trauma and not, as we would expect, around the fact of His Death and Resurrection.

[1]   Migration – Trauma in Transition  Exploring sociotraumatic roots of dealing with the refugee.

East-West-Dialogue with universities in the Western Balkans. Funding: DAAD / German Federal Foreign Office

Τέλος του καλοκαιριού

•September 9, 2016 • Leave a Comment

img_5438

Παρουσίαση στον Συνέδριο Crossing Borders 9-7-2015

•July 9, 2016 • Leave a Comment

 

Εθελοντές στους άτυπους καταυλισμούς της Ειδομένης, στο Λιμάνι του Πειραιά, και την Πλατεία Βικτωρίας. 

Σωτήρης Χτούρης

 

Volunteers in the informal camps of Eidomeni, Piraeus Port, and Victoria Place-Athens: forming interaction – forming identity

 Sotiris Chtouris,  Researhc Seminar: Sociology of Networks

 

Έρευνα από το  Σεμινάριο Κοινωνιολογία των Δικτύων Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Εργαστήριο Κοινωνικής και Πολιτισμικής Τεκμηρίωσης – 2015-2016

Children asking for Freedom in Eidomeni

•April 23, 2016 • Leave a Comment

S1410021

Children  asking for Freedom  in Eidomeni

παιδική ελευθερία που βγαίνει από τη λάσπη.   Ειδομένη 25.3.2016. 

 Αρχέγονη ελευθερία 25-6-20116  [pdf]

Ένα μικρό κορίτσι ανέβηκε πάνω σε μια πέτρα και κοίταξε μακριά. Σαν να ήθελε να ατενίσει τον ορίζοντα πάνω από το σύρμα που ξεδιπλωνόταν ατέλειωτα από τα αριστερά προς τα δεξιά.  Δίπλα στις  λάσπες δύο μικρά αγόρια που  δεν ήταν πάνω από έξι χρονών  έσερναν κάτι  μεγάλα παπούτσια.  Δεν περπατούσαν, μόνο  χάραζαν παίζοντας με το υπερμεγέθη υποδήματα μικρούς  δρόμους μέσα στη γη.  Σαν να είχαν αποφασίσει για την κατεύθυνση έσπρωχναν   τη λάσπη σε μια  συνεχή ευθεία που δεν σταματούσε.  Πίσω τους το αυλάκι που άφηναν γέμιζε γρήγορα  ξανά με νερό.  Γελούσαν και φώναζαν σε μια συνεννόηση ότι πάνε μαζί και ότι δεν   πρόκειται να σταματήσουν, σε καμία πέτρα σε κανένα ανάχωμα.  Το κορίτσι τους κοιτούσε γελώντας,   σαν να έπαιζε και αυτό στο ίδιο  παιχνίδι που δεν είχε κανόνες αλλά μόνο  μια βαθειά χαρά που ανάβλυζε από τα μάτια τους. Κανένας μας  δεν καταλάβαινε από πού ερχόταν αυτή η διάθεση μέσα στον λασπομέρος  που προσπαθούσαν να ζήσουν για εβδομάδες  με την αγωνία της κάθε  ώρας και του κάθε  λεπτού.  Περιμένοντας  πότε θα έρθει ξαφνικά  μία φωνή  για να  κινηθούν ξανά όλοι μαζί προς τα μπρος. Εκεί  που τους οδηγεί  μια εσωτερική ορμή  προς την ελευθερία  μακριά από αυτό που άφησαν πίσω τους. Τα παιδιά φαίνεται να τα κινεί μια τέτοια ορμή αν και δεν ξέρουν τη λέξη  ελευθερία  ούτε στη γλώσσα τους αλλά ούτε και στη γλώσσα της χώρας που βρίσκονται. Κανείς από αυτούς που κινούνται γύρω τους ίσως δεν ξέρει όμως   ότι αυτά  αισθάνονται  αυτό το νόημα. Τους το γέννησε αυτό που έζησαν και ένοιωσαν καθώς έφευγαν από τη βομβαρδισμένη ζωή και τώρα επαναλαμβάνουν  κινώντας αυτά τα παλιοπάπουτσα προς τα μπρος. Η κίνηση αυτή,  είναι  βαθειά  δεμένη με μία αρχέγονη χαρά και επιθυμία, χωρίς λόγια και χωρίς άλλη λογική και στόχο, μια και δεν ξέρουν  αν τα μέρη  εμπρός τους  θα τους δώσουν κάτι από αυτό. Η κίνηση τους γεμίζει όμως με την χαρά του δρόμους προς μία κατάσταση  μακριά και  ελεύθερα  από  την οδύνη και τον πόνο της φυλακής του πολέμου που αφήνουν  πίσω τους.  Όλοι γύρω τους έχουν γνώμες και απόψεις, κανόνες και  σχέδια. Οι γονείς τους θέλουν να τα  πάνε σε ένα μέρος που θα έχουν μέλλον. Οι εθελοντές θέλουν να τα προστατέψουν από την πείνα και τη βροχή. Η αστυνομία να μην του ξεφύγουν και τρέξουν στο συρματόπλεγμα που τους περιμένουν με όπλα. Μόνο αυτά όμως ξέρουν ότι το πραγματικό τους σχέδιο είναι μυστικό και μοναδικό πέρα από όλα αυτά.  Είναι αυτή η αρχέγονη παιδική κίνηση προς την ελευθερία που μόνο αυτά ξέρουν να ζήσουν ακόμα και μέσα στη λάσπη. Θα ήθελα να παίξω μαζί τους να μάθω κάτι γι’ αυτά από αυτά. Θέλω να αφήσω στην άκρη τους μεγάλους που τα συνοδεύουν , τα πιστεύω τους, τη θρησκεία τους, τα σχέδια τους,  τις κρυφές  δόλιες σκέψεις, τους  κανόνες και τις  αξίες τους , τα  συστήματα σκέψεις που το μόνο που ξέρουν  είναι να καταστρέφουν  την κάθε στιγμή αυτής της αρχέγονης  παιδικής ελευθερίας.  Θέλω να αποστρέψω επίσης  το βλέμμα μου ακόμα και από αυτούς που  τα βοηθάνε μέσα από ένα σύστημα διαχείρισης του πόνου και της οδύνης της παιδικής αθωότητας για να μπορέσουν μέσα σε  ένα σύστημα παγκόσμιου οίκτου  να κάνουν τους μεγάλους στην τηλεόραση να κλαίνε  μόνο με μέτρο και μόνο  για λίγες στιγμές όσο κρατάει ένα δελτίο ειδήσεων. Πιο πέρα ένας νέος  έλουσε τον εαυτό του με βενζίνη γιατί δεν άντεχε άλλο την  οδύνη της λάσπης. Ένας άλλος σηκώνει ένα πλακάτ πιστεύοντας ότι όποιος διαμαρτυρείτε  στη Δύση κάτι κερδίζει   για την Ελευθερία του.  Μερικοί ξαπλώνουν στις γραμμές του τραίνου, χωρίς να γνωρίζουν ότι αυτό θυμίζει μόνο υποψήφιους αυτόχειρες στους θεατές.  Τα παιδία συνεχίζουν  όμως να σέρνουν  γελώντας τα  παπούτσια στη λάσπη. Σίγουρα δεν υπάρχει λύση, αλλά υπάρχει μία αίσθηση για  αυτό  κάνουν και που ξεπερνάει αυτή τη στιγμή

25/3/2016    10:59      Σωτήρης Χτούρης

 

Every  day Life in Eidomeni

 

Εθελοντές, Πολίτες του Κόσμου στη διαδρομή της Ειδομένης

•April 22, 2016 • Leave a Comment

Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

 

http://www.emprosnet.gr/blogs/eponymos/83078-ethelontes-polites-toy-kosmoy-sti-diadromi-tis-eidomenis

 

Ζούμε μια νέα εποχή που ίσως δεν έχουμε ακόμα τα μέσα να την καταλάβουμε. Άνθρωποι εισέρχονται στην Ευρώπη και αναζητούν τη θαλπωρή της πολιτισμένης και οργανωμένης ευρωπαϊκής κοινωνίας και βρίσκονται ξαφνικά σε απροσδιόριστους χώρους που δεν είναι κοινότητα, δεν είναι γειτονιά, δεν έχουν σπίτια και και κανένα κτήριο που να θυμίζει έναν κρατικό θεσμό.

Εδώ έχει μόνο ανθρώπους. Αυτούς που ήρθαν περνώντας τους διαύλους της θάλασσας και αυτούς που ήρθαν να τους συναντήσουν εδώ. Σε μία συνάντηση στο σημείο που πάτησαν οι Ξένοι για πρώτη φορά το πόδι τους στην Ευρώπη, εκεί στον καταυλισμό της πρώτης υποδοχής, στις διαδρομές προς το βορρά, στις πλατείες και στους δρόμους της πόλης, τα βενζινάδικα, τους φράχτες από σύρματα και τσιμέντο.

Τα πράσινα χωράφια της Ειδομένης, όπως τα συνάντησα για πρώτη φορά όπως ξεπρόβαλαν αχνίζοντας στο πρωινό ήλιο καθώς οι σκηνές έδιωχναν από πάνω τους την παγερή νυχτερινή υγρασία, δείχνουν έναν ιδιαίτερο χώρο που μοιάζει ταυτόχρονα με εξοχή, με κατασκήνωση αναψυχής αλλά και καταφύγιο κυνηγημένων.

Είναι όλα αυτά μαζί, αλλά και τίποτα απ’ αυτά από μόνο του.
Δεν σου δείχνει ξεκάθαρα σε τι τόπο βρίσκεσαι, δηλαδή κάτι που να μπορείς να το καταλάβεις ή κάτι που να σου αναπαριστά κάτι βέβαιο.

Η γραμμή του τρένου μένει κλειστή, μία ανεύθυνη αμέλεια, όπως λένε πολλοί εθελοντές, θα μπορούσαν τουλάχιστον να εξασφαλίσουν μία παρουσία και να προλάβουν τη βία εκεί. Η αβεβαιότητα της εικόνας και της ρευστής αναπαράστασης ξεδιπλώνεται όμως παντού, μαζί με τις ζωές των ανθρώπων, καθώς αυτοί περπατούν προς διάφορες κατευθύνσεις και εσύ τους παρακολουθείς με το βλέμμα για να δεις τον προορισμό τους. Η οσμή του μισοσβησμένου ξύλου που σε όλη τη διαδρομή σε ακολουθεί παντού και δηλώνει ότι εδώ υπάρχει κατοίκηση, μία εγκατάσταση έστω προσωρινή που δημιουργεί την ανάγκη της ζεστασιάς και της θαλπωρής.

Από τότε που οι αστοί των πόλεων αναζητούν στο καμένο ξύλο το βίωμα της παράδοσης, η μυρωδιά αυτή θέλει και τους μη αγρότες να υποκύπτουν στην επιθυμία της θαλπωρής της φωτιάς. Εδώ όμως περπατώντας στη μέση του αγροτικού δρόμου αυτή η μυρωδιά σε γεμίζει και με ασάφεια, γιατί καμία γωνία, κανένας τοίχος, καμία εστία σταθερή δεν υπάρχει σε όλο το ατέλειωτο πράσινο τοπίο. Ίσως αυτό είναι λοιπόν η προσφυγιά, δεν έχεις να ακουμπήσεις πουθενά, δεν έχεις κανένα στήριγμα παρά μόνο το σώμα σου και το σώμα του διπλανού σου.

Τη μάνα, το παιδί, τη γυναίκα, το φίλο σου. Αυτούς που ακολουθείς και σε ακολουθούν έχεις πια τώρα για σπίτι σου. Θα στοιβαχτείς μαζί τους στις σκηνές που απλώνονται στις παρυφές του δρόμου γεμάτες απροσδιόριστα σώματα. Το μόνο όμως που έχει αυτή η κατοίκηση και αυτό είναι η ιδιαίτερη της ποιότητα είναι ότι έχει μια οικειότητα μέσα στην τραγική της προσωρινότητα. Μια εγγύτητα που ο εξατομικευμένος άνθρωπος θα τη θεωρήσει προσβολή της ιδιωτικότητας, μία εισβολή στον περιχαρακωμένο κόσμο που γεμάτος προσωπικά αντικείμενα αυτονομείται από τους άλλους. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα από αυτό.

Το μαζί υπάρχω είναι εδώ το καθεστώς της ύπαρξης και του κόσμου ολόκληρου σε κάθε στιγμή. Σε αυτό έχουν προσχωρήσει και αυτοί που βοηθούν, οι εθελοντές. Τα παιδιά τούς περιτριγυρίζουν, τους ακουμπούν με αυτονόητο τρόπο σαν να ανήκουν φυσικά στο τοπίο, τον χώρο που ζουν. Τα κορίτσια εθελοντές συχνά τα χαϊδεύουν και, αν γίνουν φορτικά σα παιδιά, τα σπρώχνουν απαλά, πιο πέρα, όπως σπρώχνεις μία πόρτα που πάει να γύρει για μην είναι ορθάνοικτη. Έτσι φαίνεται, γλιστρώντας σε μία κοινή ζωή, έχουν καθίσει μαζί χωρίς να το έχουν επιζητήσει αλλά και χωρίς να το αποδιώχνουν όλοι όσοι συμβιώνουν σε αυτό τον ιδιαίτερο τόπο πρόσφυγες και εθελοντές, χωρίς να κυριαρχούν κανόνες αλλά και χωρίς να υπάρχει αταξία.

Πολίτες μίας πόλης με πολίτες χωρίς τυπικά δικαιώματα σε μία πατρίδα ρευστή, που βρίσκεται και πριν και μετά τα σύνορα Στη διαδρομή της Ειδομένης μπορείς να μείνεις, μπορείς να περιμένεις, αλλά και να φύγεις κάθε στιγμή. Σίγουρα όμως δεν θα τη ξεχάσεις ποτέ, γιατί θα μείνεις πάντα πολίτης της. Έχει αλλάξει για πάντα η ζωή μου, μου λέει η Ελίνα. Οι εθελοντές που συνάντησα στην Ειδομένη μού είπαν ότι είναι οι πολίτες ενός κόσμου στον οποίο η αμοιβαιότητα έχει δικούς της κανόνες πέρα από τα σύνορα και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Οι περισσότεροι είναι νέοι, έχουν έρθει με δικά τους λεφτά που τα κέρδισαν δουλεύοντας, πολλοί τώρα είναι άνεργοι και θα ξαναπιάσουν δουλειά το καλοκαίρι. Άλλοι επενδύουν τις διακοπές τους στο σχέδιο του δικού τους ανθρωπισμού χωρίς άλλα ανταλλάγματα, πέρα από το ότι κάνουν φίλους και ότι ζουν σε μια δικιά του Ευρώπη μακριά από χρηστική της και πια παραμορφωτική οικονομική της ενότητα. Όταν τους ρωτάς, καλά εσείς είστε οι καλύτεροι Ευρωπαίοι, οι καλύτεροι Έλληνες, χαμογελούν συγκαταβατικά.

Θα έπρεπε, τους λέω, να το φωνάξουν δυνατά και με σκληρή αυτοπεποίθηση σε όλους αυτούς που του θεωρούν, κλέφτες και ταραξίες. Ναι, σίγουρα μερικοί από αυτούς βλέπουν στην αμοιβαιότητα μια πολιτική χροιά και μία κοινωνική ουτοπία. Δεν γνώρισα όμως κανέναν κυνικό, κανένα life style εθελοντή. Ίσως να υπάρχουν, αλλά δεν παίζουν κανένα ρόλο στον νέο ηθικό κώδικα που γράφουν με επιμέλεια πολλοί νέοι Ευρωπαίοι και μεταξύ τους πολλοί Έλληνες, η Χριστίνα, ο Θανάσης, η Ελίνα, ο Παύλος, η Γκέρτρουντ, η Κατερίνα…, αυτοί που γνώρισα στην Ειδομένη και τον Πειραιά. Αν δεν ντρεπόμαστε βαθιά γι’ αυτά που λέγονται συχνά για τους εθελοντές, θα έπρεπε τουλάχιστον να κλείσουμε το στόμα μας και να αλλάξουμε κανάλι.

Ας τους αφήσουμε, έστω για λίγο, να χτίσουν μία ιδανική Ευρώπη όπως θα την ήθελε ο κάθε πραγματικός πολίτης.
Πρώτες εντυπώσεις από μία Επιτόπια διαδρομή έρευνας στην Ειδομένη από τις 25-29 Μαρτίου 2016.